sińce szkieletu

Elias Köhler

Powtarza sobie, że nie powinien był tak bardzo ufać ojcu przez większość swojego życia bo, niestety, udało mu się upodobnić do własnego wzorca. Dużo ambicji i paradoksalny brak motywacji nie zdają się chcieć go gdziekolwiek zaprowadzić jeśli nie do zapomnienia, zatracenia się, ślepoty po części chcianej. Egoizm wrodzony i twardy charakter, trudność w okazywaniu uczuć lub nieprawidłowa ich ekspresja, kłótnie rodzinne. Zagubienie życiowe mimo tych dwudziestu-dwóch lat, które powinny obdarzyć go jakimkolwiek doświadczeniem czy wiedzą; młode i zmęczone już plecy noszące obowiązki rodzicielskie, mimo nieadekwatności tego zawodu i mimo szeptów w głowie. Syn, brat, ojciec, mąż, przyjaciel, wróg i niechciany ciężar zarazem; naturalna potrzeba ochrony jedynych dwóch kobiet obecnych w jego życiu walczy z potrzebą igły w żyle, ekonomiczna potrzeba pieniędzy walczy z potrzebą własnych przyjemności, a on sam nielegalnie walczy na pięści, zarabia obitą twarzą i knykciami. Ucieczkę dzięki rodzicielowi ma we krwi; ucieka od spojrzenia matki bojąc się, że ta pozna prawdę; ucieka od oczu szesnastoletniej siostry wiedząc, że ta nie powinna zobaczyć kolejnych sińców na jego żebrach. Staranie się o poprawę, jakąś zmianę, jakąkolwiek, bo ma dość rzygania własnymi wnętrznościami, dopytywania się dlaczego i następnie ponownego wpychania sobie palców do gardła. Chce wyleczyć matkę, chce wyrwać siostrę z branży sprzedaży własnego ciała, chce nowego towaru, chce zasnąć i się nie obudzić, może chce zbyt wiele rzeczy, a żadnej nie potrafi otrzymać.